RSS
sobota, 29 maja 2010
Ubiór starożytnego Rzymu -strój wojskowy i damski

 

STRÓJ WOJSKOWY


FEMORALIA – spodnie noszone pod spód

Pasy, które noszono – służyły do przyczepiania szerokich rzemieni, w ten sposób tworzył się rodzaj spódniczki

 

Na wierzch jeden z wielu płaszczy np. lacerna, pallium, paenula

Fot. Żołnierze okresu republiki

Hełm: miał dzwon, nakarczek, ruchoma lub stałą wizurę albo policzki i nosal, na dzwonie charakterystyczny pióropusz

 

Nagolenice – metalowe ochraniacze na kolana i goleń

 

Pancerze:

- Wykonane z poziomych, skórzanych pasów zszytych rzemieniami

- Wykonane z mosiężnych blach

- Zbroja – zakładająca się z napierśnika i naplecznika

 

Linki do stron opisujących dokładnie uzbrojenie legionisty rzymskiego:

http://www.romanum.historicus.pl/uzbrojenie_legionisty_rzymskiego.html

http://www.romanum.historicus.pl/wojsko_rzymskie_okresu_cesarstwa.html

http://www.histurion.pl/strona/baza/art/armia_rzymska_po_reformach_mariusza_i_cezara/1.html

 

Ubiory Kobiece


Ubiór spodni

Opaska na biust STROPHIUM i opaska na biodra SUBLIGACULUM

 

Ubiór wierzchni

STOLA, STOLE – rodzaj długiej tuniki, sukni noszonej przez bogate Rzymianki; zszyta lub spinana na ramionach agrafami, przewiązana jednym pasem pod biustem, drugim szerokim przy biodrach. Noszony przez mężatki.

W starożytnym Rzymie w okresie republiki nosiły ją starsze kobiety-matrony (strój oficjalny i zaszczytny). W późniejszych wiekach (III w.) zastąpiona przez togę i dalmatykę. Stola ozdobiona purpurowym haftem nosiła nazwę stola insita. Stolę noszono na tunice, pod płaszczem

CYCLAS – elegancka suknia noszona przez rzymianki

TALARIS – dekoracyjna jedwabna suknia, z długim trenem plisowanym, ozdobionym złotymi frędzlami

SUPPARUM – szal zakładany na tuniki, płócienny, nie jedwabny jak większość

PALLA – odpowiednik męskiego płaszcza pallium, która wygląda jak himation. Wierzchnie okrycie kobiece, mające kształt dużego płata tkaniny. Pallę wkładano na stolę i owijano nią ramiona i plecy, a niekiedy także głowę.

ALICULA – krótka pelerynka okrywająca ramiona

We wczesnym Rzymie, togę nosiły również kobiety, niemal identyczną jak męska. Jeśli wierzyć Liwiuszowi, Król Numa Pompiliusz pragnął uczynić wszystkie Rzymianki westalkami, nakazując im aby nosiły długie szaty, szczelnie zakrywające nie tylko ich piersi, ale i twarze. Z czasem zarysowały się pewne różnice w ubiorze obydwóch płci.

-Togę nosiły jedynie prostytutki (toga muliebris), podczas gdy pozostałe obywatelki ubierały tunice.

-Od okresu wczesnej republiki kobiety nosiły pelerynę, przykrywająca ramiona (ricinium), którą za cesarstwa wyparła palla - długi pas materiału narzucany na suknię. Szata, dostępna dla wszystkich kobiet, rozróżniała status prawny niewiasty poprzez sposób jej zakładania. Obywatelki przerzucały jeden koniec materiału przez lewę ramię, okrywały nim plecy i prowadząc do przodu pod prawym ramieniem, zarzucały drugi koniec ponownie przez lewę ramię. Pozostałe kobiety odrzucały część materiału z góry, tak, że z przodu i z tyłu tworzyła się "odrzutka", którą spinały agrafkami. Ricinium używano jedynie do uroczystości religijnych.

 

DODATKI

-Kobiety przed słońcem chroniły się pod kopułą parasola (umbrella, umbraculum).

-Wachlarze

-Jedwabiste chusteczki

 

BIŻUTERIA

Diadem, kolczyki, naszyjniki, amulety.

Bransolety - naramienniki

Pierścienie

Fryzury:


15:11, kasiulaa139
Link Komentarze (1) »
Uczesanie, obuwie ,biżuteria torebki i inne-Grecja

FRYZURY

W czasach minojskich i mykeńskich zarówno mężczyźni, jak i kobiety nosili podobne fryzury. Różniły się jedynie sposobem ułożenia loków, które opadały na szyję i ramiona. We fryzury kobiece wplatano sznury koralików i wstążki. Na czole piętrzono drobne loczki.

W epoce archaicznej i klasycznej mężczyźni nosili włosy opadające na ramiona. Nie golili też zarostu. Młodzież w okresie archaicznym splatała włosy w warkocz, a nad czołem układała, jak w czasach mykeńskich, loki.


W późnym okresie archaicznym często włosy na karku przycinano, pozostawiając jednak dłuższą brodę. Często włosy utrzymywano na miejscu opaską wykonaną ze skóry lub splecionych włosów. W V w. p.n.e. zaczęto strzyc włosy na krótko, jak dawniej młodym chłopcom. Obcięte włosy układały się swobodnie na głowie w puklach.


Fryzury kobiet były o wiele bardziej urozmaicone. Włosy układano w loki, opadające swobodnie na ramiona. Podwijano je w rodzaj wałeczka czy koka. Nad czołem układano drobne loczki. Elegantki upinały też wysokie koki, które podtrzymywano przy pomocy wstążek czy opasek. Były też fryzury, znane dziś jako „koński ogon”. Niekiedy damy owijały włosy cieniutkimi chusteczkami, przykrywając niemal całą fryzurę.

 

BUTY

Latem, zwłaszcza w domu, obuwie było zbędne. W czasach homerowych sandały nosiły jedynie boginie. W okresie klasycznym kobieta wychodząca z domu zakładała sandałki (sandalin, pedila). Była to podeszwa ze skóry, którą do stóp przywiązywano rzemykami, przeprowadzonymi między palcami. Rzemienie mogły być zawiązane tuż przy kostce. Wytworne i zamożne kobiety, szczególnie w epoce hellenistycznej, nosiły sandałki ze skóry barwionej na kolor purpury lub złota.
Do podróży, polowania i pracy w polu wkładano mocniejsze obuwie, zwane endromid. Było to obuwie, które sięgało do pół łydki, posiadające grubą podeszwę. Niektóre typy obuwia osłaniały stopę z boku (krepidy). Inne – hypodemata – były podobne do naszego obuwia, okrywającego stopę. Buty takie były sznurowane lub zapinane.

Uboga ludność, której nie było stać na obuwie ze skóry, używała obuwia filcowego.

Gdy Grecy zetknęli się z ubiorami innych nacji, przejęli niektóre elementy ich strojów. Same nazwy wskazują więc kraj, z którego czerpano inspirację. Były więc sandały tyrreńskie czy obuwie perskie. Niektóre znane osobistości ze świata polityki zapisały się też jako kreatorzy mody, gdyż przekazy mówią o obuwiu alkibiadejskim czy ifikratejskim.

 

BIŻUTERIA,TOREBKI I INNE


Strój kobiet uzupełniała różnoraka biżuteria. Zachowało się wiele przykładów wykwintnej biżuterii z czasów minojskich i mykeńskich. W czasach greckich zamiłowanie kobiet do noszenia biżuterii wcale nie zmalało. Kobiety przystrajały się, wkładając na palce pierścienie, wpinając w uszy kolczyki, nakładając naramiennie i przypinając do szat kosztowne agrafy. Włosy spiętrzone w kok przytrzymywały niekiedy bardzo koszto wnymi opa skami.

Wydaje się, że starożytne Greczynki znały już wynalazek torebki. Na pewno, szczególnie w czasach hellenizmu, korzystały z różnego rodzaju parasolek, chroniących ich delikatną cerę przed palącymi promieniami śródziemnomorskiego słońca.
Mimo licznych ustaw państwowych, ograniczających zbytek w strojach, mimo przepisów, ustalających jak wielki ma być kosz-walizka elegantki udającej się w podróż, mimo istnienia specjalnych urzędników, kontrolujących przestrzeganie przepisów o zbytku, kobiety greckie dbały o strój i tworzyły to, co dziś nazywamy modą.


piątek, 28 maja 2010
Strój epoki klasycznej-moda grecka

Po wojnach perskich nastąpiły zmiany w ubiorach, które wywołał przede wszystkim rozwój gospodarki i sztuki. Strój stał się lekki, układ fałd harmonijny, a całość cechowały wytworność i elegancja. Noszono chitony, peplosy i chlajny, pojawiły się jednak nowe okrycia.



 


Najbardziej rozpowszechnionym nakryciem wierzchnim, noszonym zarówno przez mężczyzn, jak kobiety stał się himation. Ten prostokątny, szeroki pas materiału składano podwójnie, przy czym jeden koniec przerzucano przez lewe ramię tak, że opadał na piersi. Drugi koniec – dłuższy, przeciągano przez plecy pod prawym ramieniem do przodu i znów zarzucano przez lewe ramię od przodu do tyłu. W wersji kobiecej himation był narzucany niekiedy na prawe ramię. Kobieta, wychodząc z domu na ulicę, narzucała himation na głowę. Szaty te farbowano na różne kolory, a niekiedy nawet zdobiono w bogate desenie.

W czasach klasycznych pojawiła się też chlamida, rodzaj peleryny. Pierwsi nosili ją Tesalczycy, a później mieszkańcy Aten. Dla Tesalczyków był to strój do jazdy konnej. Chlamida była jedynym strojem greckim, który przykrywano. Materiałowi, z którego szyto chlamidę, nadawano kształt owalny. Spinana na ramieniu szata było o wiele bardziej praktyczna niż chlajna. Strój ten cieszył się ogromną popularnością wśród ateńskiej młodzieży. Niektóre chlamidy były niezmiernie barwne, a zdarzały się nawet takie, które przetykano złotem. Żołnierską wersję chlamidy wykonywano z grubego materiału. Chroniła właściciela nie tylko przed zimnem, ale także przed deszczem.